Yalnızlığın içindeki koca kalabalıkta kaybolduğun oldu mu hiç Dünyalı?
Cümlemde biraz tezatlık var öyle değil mi? Yalnızlık ama koca da bir kalabalık. Tezat ama içimde yaşadığım duygunun da tek tarifi bu canım Dünyalı.
Neyi aşamıyorum, anlayamıyorum, neye nereden takılıp düşüyorum bilmiyorum. Cevaplarını bilmediğim sorular beni o kadar uzun yıllardır yordu ki artık cevap aramaya çalışmıyorum. Ama cevabını bulamadığım her bir soruda da kendimden uzaklaşmaya başladığımın farkındayım artık.
Bazen adımı bile duymak istemiyorum. Kimse bana seslenmesin, birşey söylemesin, sormasın, anlatmasın istiyorum. Kulaklarım uğulduyor böyle zamanlarda. Fazladan tek bir sohbete bile tahammülüm yok. Tüm sınırlarım bitmiş gibi hissediyorum. Yenilmiş gibiyim ama savaşım kimle veya neyleydi bilmiyorum. Yenersem de neyi alt etmiş olduğumu da bilmiyor olacağım.
İçinde yüzdüğüm su çok bulanık Dünyalı. Önceleri derin olurdu, batardım. Ama önümü görürdüm, ne kadar derinde olduğumu, nerede olduğumu, nefesimin ne zamana kadar yeteceğini bilirdim. Şimdi bu bulanık suda işler çok karışık canım Dünyalı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder